เหรียญหลวงพ่อโมชัยนาทรุ่นแรกหายากมาก(พระเครื่องราชพัฒน์)

เหรียญรุ่นแรกหลวงพ่อโมชัยนาทหายากมาก(ของปลอมมีมากฝีมือดีมากระวังให้ดีนะครับ) (เหรียญนี้ได้ใบประกาศรับรองว่าเป็นของแท้จากทางสมาคมผู้นิยมพระเครื่องพระบูชาไทยเลขที่CO.01424เลขที่ใบส่งพระ30863 ออกให้ ณ วันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2554) """"""""""""""""""หลวง พ่ออุปัชฌาย์โม ธมฺมรกฺขิโต เป็นชาวห้วยกรดโดยกำเนิด เกิดเมื่อปีมะเมีย พ.ศ. 2413 ณ บ้านบางยายอ้น (อยู่ด้านทิศตะวันออกของวัดจันทนาราม) ตำบลห้วยกรด อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท นามสกุลเดิม "คงเจริญ" โยมบิดาของท่านได้เสียชีวิตตั้งแต่หลวงพ่อท่านมีอายุเพียง 7 ปี จึงไม่มีใครจำชื่อบิดาของท่านได้ ส่วนมารดาของท่านชื่อนางพัน คงเจริญ หลวงพ่อโมท่านได้บวชเณรตั้งแต่อายุได้ 8 ปี จนกระทั่งอายุครบ 20 ปีจึงอุปสมบท ณ พัทธสีมาวัดใหม่บำเพ็ญบุญ ซึ่งอยู่ใกล้บ้านท่าน................ โดยมีหลวงพ่อเถื่อนวัดใหม่บำเพ็ญบุญเป็นพระอุปัชฌาย์ หลวงพ่อคงเป็นพระกรรมวาจาจารย์ หลวงพ่อโตวัดวิหารทองเป็นพระอนุสาวนาจารย์ ภายหลังจากได้อุปสมบทแล้วท่านได้จำพรรษา ณ วัดใหม่บำเพ็ญบุญ ได้ศึกษาพระธรรมวินัยทั้งภาษาไทย และภาษาบาลี เรียนพระปริยัติธรรมเบื้องต้นได้ท่อง 7 ตำนาน 12 ตำนาน ได้เรียนภาษาขอม และเรียนวิปัสนากรรมฐาน และวิทยาคมกับหลวงพ่อม่วง หลวงพ่อเถื่อน และหลวงพ่อคง ที่วัดใหม่บำเพ็ญบุญ ซึ่งเป็นพระเกจิอาจารย์ที่ชาวห้วยกรด และจังหวัดชัยนาทให้ความเคารพนับถืออย่างมากและได้ศึกษาอยู่ที่วัดใหม่ บำเพ็ญบุญได้ 10 ปีเศษท่านเป็นพระอริยร่วมสมัยกับหลวงพ่อเดิม เทพเจ้าแห่งปากน้ำโพครับ ท่านอ่อนกว่าประมาณ ๑๐ ปี และเป็นลูกศิษย์ของหลวงปู่ศุข วัดมะขามเฒ่าครับ เกจิยุคเก่าแห่งสรรคบุรี................... วัตถุมงคลที่ได้รับความนิยมที่สุดของ"หลวงพ่อโม ธัมรักขิโต" อดีตเจ้าอาวาสวัดจันทนาราม ต.ห้วยกรด อ.สรรคบุรี จ.ชัยนาท ก็คือ "ตะกรุดโทน" มีทั้งเนื้อทองเหลืองฝาบาตร ทองเหลืองและทองแดง ในยุคแรกยังหาแผ่นโลหะได้ยาก ท่านจึงไปขอฝาบาตรพระตามวัดต่างๆ มาตัดเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า แล้วจารยันต์ในตาราง เท่าที่พบจะเป็นยันต์คาถาบารมี 10 ทัศ คือ "อิติปาระมิตาติงสา อิติสัพพัญญมาคะตา อิติโพธิมะนุปปัตโต อิติปิโสจะเตนะโม" ด้วยเหตุที่ใช้ฝาบาตรทำจึงเรียกว่า "ตะกรุดฝาบาตร" ............ ต่อมาประมาณพ.ศ.2500 ก่อนสร้างโบสถ์ ท่านจึงให้ซื้อแผ่นทองแดงมาทำตะกรุด ซึ่งเอกลักษณ์ของตะกรุดหลวงพ่อโมคือ มีความยาวประมาณ 7 นิ้ว ขลิบมุม และมีรูค่อนข้างใหญ่สำหรับร้อยเชือกที่ทำจากผ้าขาวลงยันต์ฟั่นตีเกลียว และยาวพอที่จะคาดเอว........... นอกจากนี้ ท่านก็ได้สร้างมีดหมอ คล้ายกับของหลวงพ่อเดิมที่ท่านได้ไปศึกษามา ลวดลายจะเป็นแบบนาคสมพงศ์ ผิดกับของหลวงพ่อเดิมตรงที่ปลายเศียรนาคนั้นจะไม่มียันต์ใบพัด ส่วนมากจะเป็นมีดเล่มใหญ่ และเหรียญของหลวงพ่อโม สร้างในปีพ.ศ.2497 โดย พระศรีนวล พระลูกวัด เพื่อนำเงินไปซื้อเครื่องปั่นไฟใช้ในวัด จำนวนการสร้างประมาณ 2,000 เหรียญ นอกจากนี้ ก็ยังมีรูปถ่ายขาวดำอัดกระจก ตะกรุดไม้รวกยอดด้วนพอกด้วยครั่ง สิงห์งาแกะ เหรียญรูปเหมือน รูปหล่อขนาดเล็ก รูปถ่าย พัด และสีผึ้ง ฯลฯ วัตถุมงคลของหลวงพ่อโมมีประสบการณ์มากมาย คนเมืองสรรคบุรีรู้ดีและหวงแหนกันมาก............. มีเรื่องน่าอัศจรรย์ใจเกี่ยวกับภาพถ่ายของหลวงพ่อโม ที่พิมพ์ในใบฎีกาบอกบุญคราวสร้างโบสถ์ แม้มิได้ผ่านการปลุกเสก แต่ได้ช่วยให้ผู้ที่บูชาติดตัวรอดพ้นภัยอันตรายมาได้หลายราย ซึ่งเป็นเรื่องที่ยืนยันคำพูดของท่านที่ว่า "รูปของข้าใช้แทนวัตถุมงคลและตัวข้าได้" ได้เป็นอย่างดี........... เรื่องราวอภินิหารมีมากมายเกี่ยวกับวัตถุมงคลของหลวงพ่อโม ทั้งชาวบ้านทำตะกรุดหาย และตอนเช้าพบอยู่ในนาที่เผาตอซังแล้วไม่ไหม้เป็นวงขนาดสักฟุตนึง หรือโจรลักควายที่พกตะกรุดหลวงพ่อโมวิ่งหนีฝ่าลูกปืน, และเด็กที่ตกเขื่อนเจ้าพระยาแล้วไม่ตาย, วัยรุ่นฟันกันด้วยมีดไม่เข้าคล้องเหรียญรุ่นตาเกี้ย ฯลฯ......... หลวงพ่อโมท่านเพียรสร้างบารมีธรรมมาตลอดชีวิตสมณะ ซึ่งปรากฏว่าท่านไม่เคยอาพาธถึงขั้นล้มหมอนนอนเสื่อ เพราะมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงดี แต่กระนั้น ท่านก็ไม่พ้นหลักอนิจจังมรณภาพด้วยอาการสงบ เมื่อวันที่ 30 ส.ค. 2502 เวลา 22.00 น............ มีเหตุอันน่าพิศวงในวันที่ท่านมรณภาพคือ สัตว์ต่างๆ ที่ท่านเลี้ยงไว้ได้มาแสดงความเคารพรักอาลัยด้วย กล่าวคือ มีเต่าตัวใหญ่มากคลานขึ้นจากสระ มานอนนิ่งน้ำตาไหลพรากอยู่ข้างกุฏิท่าน อีกทั้งนกยูงและไก่ต๊อกก็ซึมเซา ไม่ส่งเสียงร้องเหมือนปกติ.......... นอกจากนี้ ยังมีเรื่องน่าอัศจรรย์เกี่ยวกับสรีระหลวงพ่อโม ประการหนึ่งคือ ร่างของท่านไม่เน่าเปื่อย ไม่มีกลิ่นเหม็น ทั้งๆ ที่สมัยนั้นยังไม่มีการฉีดยากันศพเน่า คณะศิษย์นำศพใส่โลงไม้ธรรมดาและตั้งไว้บำเพ็ญกุศลนานเกือบปี จนกระทั่งวันที่ 15 มี.ค.2503 จึงจัดพิธีฌาปนกิจศพอย่างสมเกียรติ และได้สร้างล็อกเกต หลวงพ่อโม (มีสีเหลือง/สีส้ม) และพระรูปเหมือนปั๊มหลวงพ่อโม โดย อาจาย์ปุ่น เจ้าอาวาสองค์ต่อมา ได้บรรจุอัฐิหลวงพ่อลงไป กรรมวิธีการสร้าง จะสั่งรูปหล่อปั๊มมา และใช้อัฐิวางบนถาดและใช้ก้านธูปกดลงไปในฐานแล้วใช้นิ้วปาด ปูนปลาสเตอร์ปิดไว้ (ลุงฉาบ คนทำเล่าให้ฟัง) เสกโดยหลวงพ่อเชื้อ และส่วนที่เหลือกรรมการวัดแถวสรรคบุรีให้หลวงพ่อกวย เสก หลวงพ่อกวยท่านว่า "พระรุ่นนี้ของดีจริงๆ".......................... แม้ท่านจะสิ้นสรีรสังขารไปแล้ว แต่คุณงามความดี บารมีธรรมและความศักดิ์สิทธิ์ของท่านยังคงปรากฏเป็นอมตะ ยังคงเป็นขวัญ เป็นกำลังใจ เป็นที่พึ่งทั้งของชาวบ้านห้วยกรด ตลอดจนผู้ที่ได้ทราบกิตติศัพท์และนับถือทั่วไปไม่เสื่อมคลาย"""""""""" ไฟไม่ไหม้"""""""" ชาวนาบ้านห้วยกรดไปปรับที่นาข้าวเพื่อเตรียมทำนา คาดตะกรุดไว้ที่เอวเชือกเก่าเปื่อยจนขาดหลุดไปเมื่อไหร่ไม่รู้ หาจนไม่รู้จะหาอย่างไร เสียดายก็เสียดาย จนเลิกหา จากนั้นจุดไฟเพื่อเผาฟางข้าวจะได้เอาน้ำเข้านาและไถดิน จนเช้าไฟมอด เจอฟางไม่ไหม้เป็นรูปวงกลมขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางเกือบ 1 เมตร ตรงกลางมีตะกรุดพร้อมเชือกที่เปื่อย ๆ วางอยู่ นึกอัศจรรย์ใจเป็นอย่างยิ่งที่ไฟไม่ไหม้ และตนเองเป็นผู้พบเห็นคาดว่าหลวงพ่อคงยังเมตตาให้เก็บไว้ใช้อยู่""""""""" ศิษย์หลวงพ่อเดียวกันไม่ทำร้ายกัน.......... วัยรุ่นบ้านใต้ (บางไก่เถื่อน) กับวัยรุ่นตลาด ไม่ถูกกัน มักจะมีเรื่องมีราวกันเสมอ คนห้วยกรดได้ชื่อว่าเกเร และหาเรื่องมากที่สุดในจังหวัดชัยนาท ไปเที่ยวงานที่อื่นก็มีเรื่องกันคนอื่น มีงานวัดงานวาของตัวเอง ก็มีเรื่องกันเอง (เพราะที่อื่นไม่กล้าเข้ามา) .......... ฝ่ายเด็กบ้านใตก็มั่นใจในตะกรุดหลวงพ่อโมของตัวเอง ตีรันฟันแทงมาไม่รู้ก็หน ไม่เข้า ไม่แตก ไม่เคยเห็นเลือดลุยได้ตลอด ............. เด็กตลาดก็มั่นใจในมีดของหลวงพ่อโม เหนียวขึ้นชื่อ มหาอำนาจ เคยชักมีดตวาดใส่คนถือปืนจนปืนหลุดมือมาแล้ว หรือแม้กระทั่ง ชักมีดวิ่งเข้าใส่ตำรวจที่ถือปืนจนวงแตกกระจายมาแล้วเช่นกัน........... ท้าดวลกันอีกคนคาดตะกรุดมีไม้หน้าสาม อีกคนมีมีดหลวงพ่อ เข้าตะรุมบอนกันวัยรุ่นตลาดโดนไม้หน้าสามตีกี่ทีก็ไม่แตก จึงแทงมีดสวนเด็กบ้านใต้พลาดโดนมีดแทงเข้าที่ท้องหลายทีไม่เข้า แต่มีเสียงดังเปรี๊ย!! ตะกรุดหลุดออกจากเอวคลี่เป็นแผ่นกระดาษ รวมถึงมีดหลวงพ่อนั้นหลุดออกจากด้ามงา ทั้งสองคนเห็นดังนั้นจึงเลิกตีกันทันที""""""""""""