เครื่องรางของขลังล้ำค่า ไม้เท้าพ่อครู (นิ้วชี้พระอิศวร) พระครูธรรมานุกูล (หลวงปู่ภู) วัดอินทรวิหาร

10 กันยายน 2563    931

ไม้เท้าพ่อครู (นิ้วชี้พระอิศวร) พระครูธรรมานุกูล (หลวงปู่ภู) วัดอินทรวิหาร กรุงเทพฯ

โดย ศาล มรดกไทย

ในบรรดาเครื่องรางล้ำค่าของเมืองไทยหลายๆ ชนิด นับเป็นเครื่องรางที่สร้างได้ยาก เพราะขั้นตอนการสร้างที่ยุ่งยาก พระคณาจารย์ในอดีตที่มีวิชาอาคมเข้มขลัง มักสร้างให้ถูกต้องตามตําราเก็บลายละเอียดทุกขั้นตอนมิให้ขาด เพื่อมอบให้ศิษย์ที่เคารพนับถือท่านนําไปใช้บูชาติดตัวด้วยหวังในพุทธคุณอย่างสูง ดังเช่น ไม้เท้าพ่อครู หลวงปู่ภู วัดอินทร์ สุดยอดเครื่องรางของขลังที่สร้างได้ยาก จนถึงขนาดที่หลวงปู่กล่าวเป็นอมตะวาจากับลูกศิษย์ไว้ว่า “ไม่มีใครทําได้อย่างกู” แสดงถึงความเป็นหนึ่งเดียวในวัตถุมงคลของท่าน

ประวัติหลวงปู่ภู วัดอินทรวิหาร
หลวงปู่ท่านเกิดที่บ้านวังหินอําเภอเมือง จังหวัดตาก เมื่อปี พ.ศ.2375 พอมีอายุครบได้ 20 ปี จึงได้อุปสมบทที่วัดแค ในจังหวัดตาก โดยมีพระอธิการอ้น วัดดอย เป็นพระอุปัชฌาย์ หลังจากบวชได้ไม่นานท่านได้เดินทางตามพระพี่ชายเข้ามาอยู่ในกรุงเทพเพื่อร่ำเรียน ระยะแรกหลวงปู่ได้มาอยู่ที่วัดสระเกศฯ และได้ย้ายมาอยู่ที่วัดจักรวรรดิฯ รวมไปถึงวัดม่วงแค วัดโมลีโลกยาราม (วัดท้ายตลาด) จนสุดท้ายมาอยู่ที่วัดอินทร์ 

ตลอดเวลาที่ท่านได้ย้ายวัดบ่อยๆ เพราะหลวงปู่ได้ไปศึกษาวิชาจากพระอาจารย์หลายๆ รูปและที่สําคัญ ท่านเป็นศิษย์เอกของสมเด็จพุฒาจารย์ (โต) วัดระฆัง อยู่รับใช้ใกล้ชิดตอนที่สมเด็จโตท่านได้มาสร้างพระยืนองค์ใหญ่ที่วัดอินทรทั้งยังได้ร่ำเรียนวิชาอาคมการสร้างผงวิเศษต่างๆ ที่เป็นส่วนผสมในการสร้างพระสมเด็จ ซึ่งหลวงปู่ภูเป็นแม่แรงสําคัญในการที่สมเด็จโต มอบหมายงานต่างๆ ให้ทํา ตลอดจนได้สร้างพระยืนองค์ใหญ่ที่สมเด็จโตสร้างไม่ทันเสร็จก็มรณภาพลงเสียก่อน

จากการที่หลวงปู่ภูท่านเดินทางไปศึกษาวิชาหลายๆ วัดและได้เดินทางไปธุดงค์บ่อยๆ ทําให้หลวงปู่ได้รู้จักมีความสนิทสนมกับพระเกจิอาจารย์เก่งๆ หลายๆ องค์ เช่น หลวงปู่ไข่ วัดเชิงเลน หลวงพ่อเงิน วัดท้ายตลาดฯลฯ

หลวงปู่ภูท่านเป็นพระที่แข็งแรงมีอายุยืนท่านมรณภาพเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ.2476 รวมอายุได้ 103 ปี 

การสร้างไม้เท้าพ่อครู(นิ้วชี้พระอิศวร)

วิชาการสร้างไม้ครูนี้ไม่ทราบแน่ชัดว่าท่านเรียนวิชามาจากพระอาจารย์องค์ใด แต่จากคําบอกเล่าที่หลวงปู่ภูท่านเล่าให้ลูกศิษย์ฟัง นับเป็นหนึ่งในเครื่องรางที่สุดแสนจะสร้างได้ยากมาก เพราะถ้าตั้งใจจะหาวัสดุอาถรรพ์ตามตําราคงไม่พบเจอได้ง่ายๆ คงเกิดจากความบังเอิญในขณะที่หลวงปู่เดินธุดงค์เข้าไปในป่าลึก ได้พบไม้ไผ่ที่ถูกฟ้าผ่าแล้วล้มปลายชี้ไปในทางทิศตะวันออก แล้วท่านคงต้องรอจนกว่าจะมีโขลงช้างทั้งฝูงมาเดินก้าวข้ามผ่านต้นไผ่ที่ล้มไปทั้งโขลง และต้องเป็นภายในระยะเวลาไม่เกินเจ็ดวัน โดยก่อนจะตัดต้องทําพิธีพลีกรรม คือ การขออนุญาติจากเทวดาเจ้าป่าเจ้าเขา หลังจากนั้นหลวงปู่ได้นําไม้มาทําเป็นไม้เท้า เมื่อได้ข่าวหรือธุดงค์ผ่านวัดใด ที่มีศพคนตายวันเสาร์เผาวันอังคารจะนําไม้เท้าอันนี้ไปจิ้มที่ศพ และต้องทําให้ครบถึงเจ็ดศพ ตลอดระยะเวลาเกือบสามสิบปี ที่หลวงปู่ธุดงค์เดินทางไปทั่วประเทศจึงทําได้ครบ เมื่อขั้นตอนที่ยุ่งยากแบบนี้แล้วใครจะทําได้อย่างท่าน

หลังจากนั้นเมื่อท่านกลับมาปกครองวัดอินทร์ ท่านจึงได้ทําให้ลูกศิษย์ใกล้ชิดไว้คุ้มครองตัว คือ การนําไม้เท้ามาตัดเป็นตอกชิ้นเล็กๆ เพื่อบรรจุไว้ในไม้ไผ่หรือไม้ขนุน,ไม้พยุงอย่างใดอย่างหนึ่ง

โดยถ้าไม้ที่มาทําเจาะรูข้างเดียวบรรจุตอกแล้วอุดด้วยไม้จะเรียกว่า “ไม้เท้าพ่อครู” ถ้าเจาะรูสองข้างแล้วอุดด้วยไม้ทั้งสองข้างจะเรียก “นิ้วชี้พระอิศวร” สําหรับตอกชิ้นเล็กๆ นี้ หลวงปู่จะลงจารยันต์รายนามพระนามโดยการเพ่งมองไปบนท้องฟ้า บางครั้งก็รอนานบางครั้งก็พักเดียว ซึ่งหลวงปู่กล่าวกับลูกศิษย์ว่า ต้องขออนุญาติจากเบื้องบนก่อน

สําหรับศิษย์คนใดอยากได้ต้องไปขอท่านก่อนวันเสาร์ ถ้าหลวงปู่อนุญาติให้นําเครื่องไหว้ เช่น บายศรี หัวหมู มะพร้าวอ่อน ขนมต้ม หมากพลู ฯลฯ หลังจากนั้นท่านจะนัดวันให้มารับ เมื่อรับไปแล้วส่วนมากจะนําไปลักเชือกลงรัก ซึ่งการพิจารณาต้องดูความเก่าของเชือกและรัก

เอกลักษณ์ของไม้ครูสองด้านจะไม่เท่ากัน หรือที่เรียกว่าจุกขวดน้ำปลาที่สําคัญมักจะนิยมนํามาเอ็กซเรย์เพื่อให้เห็นการอุดและเห็นตอกข้างใน

หลวงปู่ภูเป็นยอดพระคณาจารย์องค์หนึ่งของเมืองไทยที่มีวิชาอาคมขลังเป็นที่สุด ท่านเรียนวิชากับสมเด็จโตเอาไว้อย่างครบถ้วน และพระเครื่องของหลวงปู่ ทั้งพระสมเด็จ หรือจะเป็นไม้เท้าพ่อครู เข้มขลังคุ้มครองป้องกันภัยได้ อธิฐานขอให้สําเร็จดังตั้งใจ นับเป็นเครื่องรางชิ้นเยี่ยมที่หายากมาก แต่ถ้าได้ครอบครองนับเป็นความโชคดีเหมือนมีของวิเศษไว้คุ้มกาย

ขอบคุณผู้เอื้อเฟื้อภาพและข้อมูล คุณเสก สังฆวานร, คุณเติ้ง รักษ์ศิลป์, คุณมล เชือกคาด, คุณเกล้า วังวิเศษ

พระเครื่องล้ำค่า ปีที่ 9 ฉบับ 110 ตุลาคม 2554 หน้า 26-27