พระล้ำค่าน่าใช้ พระกริ่งคลองตะเคียน พระเครื่องคงกระพันแห่งนักรบเมืองกรุงเก่า

15 ตุลาคม 2563    3,401

พระกริ่งคลองตะเคียน พระเครื่องคงกระพันแห่งนักรบเมืองกรุงเก่า

โดย ชัชชัย

พระกริ่งคลองตะเคียน เป็นพระเครื่องที่ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าผู้ใดสร้างไว้แต่เมื่อใด หากแต่รู้เพียงว่าสร้างมาแต่ครั้งอยุธยาเป็นราชธานี อีกทั้งยังเป็นพระสําหรับคล้องคอโดยมีความเชื่อว่ามีพุทธคุณทาง “คงกระพันชาตรี” พบที่วัดร้างในตําบลคลองตะเคียน จังหวัดอยุธยา เมื่อราวปี 2460 โดยบรรดานักขุดสมบัติตามเจดีย์ร้างเมื่อขุดเสร็จก็เอาไปแต่เพียงทรัพย์สินมีค่า ทิ้งพระเครื่องสีดําพิมพ์ต่างๆ ไว้เกลื่อนกลาดตามพื้นดินเมื่อมีผู้คนค้นพบก็นํามาแจกจ่ายกัน และเมื่อเขย่าดูเกิดมีเสียงกริ่งดังขึ้นจึงตั้งชื่อให้ว่า พระกริ่ง คลองตะเคียน ตามสถานที่พบพระ
 

พระกริ่งคลองตะเคียนเป็นพระเครื่องประเภทเนื้อผงผสมใบลานเผาและเกสร 108 ชนิดมีสีดําอมน้ำตาล บ้างก็มีสีดําสนิท หรือเป็นดินสีเหลืองก็มีพระทุกองค์จะบรรจุกริ่งเอาไว้เมื่อเขย่าจะเกิดเสียงดัง ด้านหลังมีการจารอักขระ และอักขระเหล่านี้ต้องมีเส้นเล็กเท่าปลายเข็ม โดยในแต่ละองค์การลงอักขระจะไม่เหมือนกัน หากพบว่าองค์ใดเหมือนกันก็เอวังครับ

พระกริ่งคลองตะเคียนมีพุทธลักษณะคล้ายพระคงเป็นอย่างมากโดยเป็นพระพิมพ์ปางมารวิชัยศิลปะลพบุรี คาดว่าช่างอยุธยาคงประยุกต์ขึ้นมาเป็นแบบของตนเอง โดยเฉพาะ “ผนังโพธิ์” จะเป็นแบบโพธิ์เม็ดกลมๆ แตกกิ่งก้านสาขาออกไปแบบแข็งๆ ไม่พริ้วอย่างพระคง

พระกริ่งคลองตะเคียนที่พบและเล่นหาเป็นมาตรฐานมีด้วยกันหลายพิมพ์ด้วยกันดังนี้
1. พิมพ์หน้าใหญ่ไหล่ยกปลายแหลม มีทั้งฐาน 2 ชั้นและ 3 ชั้น (นิยม)
2. พิมพ์หน้าใหญ่ไหล่ยกปลายมน
3. พิมพ์หน้าเล็กไหล่ยกปลายแหลม
4. พิมพ์หน้าเล็กไหล่ไม่ยกปลายแหลม
5. พิมพ์สองหน้า โดยหน้าหนึ่งจะเป็นพิมพ์ไหล่ยก อีกด้านเป็นพิมพ์ไหล่ธรรมดาหรือพิมพ์เดียวกันก็ได้

เนื้อพระกริ่งคลองตะเคียนจะไม่ย่นหรือตึงจนเกินไป นักผิวจะมีความเงามันตามซอกจะมีคราบกรุสีน้ำตาลอ่อนๆ ฝังตัวอยู่

พระกริ่งคลองตะเคียนนับวันจะหายากขึ้นทุกวันโดยเฉพาะพิมพ์หน้าใหญ่ไหล่ยก (นิยม) นั้นหากหลุดเข้าสนามพระเมื่อไหร่ ไม่เคยอยู่ค้างตู้พระกันนานหรอกครับ เพราะคนโบร่ำโบราณเขาเชื่อกันว่าเป็นพระที่มีความคลาสสิก และพุทธคุณก็ยิ่งคลาสสิกกว่าเพราะฟันแทงไม่เข้าครับ ข่าวแว่วๆ มาว่าล่าสุดก็มีคนเจอระสบการณ์
กันแถวๆ ที่เขานิยมประท้วงกันแหละครับ

พระเครื่องล้ำค่า ปีที่ 7 ฉบับ 79 มีนาคม 2552 หน้า 49